تیم ملی فوتسال ایران در دیدار نهایی رقابتهای جام ملتهای آسیا برابر اندونزی پیروز شد و جام قهرمانی را بالای سر برد. در ماراتن فینال که تکلیف قهرمان در ضربات پنالتی مشخص شد، شاگردان شمسایی در طول بازی بارها فرصتهای گلزنی را از دست دادند.
تیم ملی فوتسال پس از ۲۳ سال در یک فینال چهار گل دریافت کرد. آخرین باری که ایران چهار بار دروازهاش باز شده بود، به جام ملتهای ۲۰۰۳ برمی گردد که با نتیجه شش بر چهار مقابل ژاپن به پیروزی رسید.
تیم ملی فوتسال ایران پیش از دیدار فینال موفق به عبور از مالزی، عربستان، افغانستان در مرحله گروهی و غلبه بر ازبکستان و عراق در مراحل حذفی شده بود. تیم اندونزی هم در مرحله گروهی از سد کرهجنوبی و قرقیزستان گذشت و برابر عراق به تساوی دست یافت، در ادامه هم بر ویتنام و ژاپن غلبه کرد.
تیم ملی ایران در مجموع این رقابتها ۲۷ گل به ثمر رساند و در فینال نیز پنج ضربه پنالتی را با موفقیت تبدیل به گل کرد. در سوی مقابل اما ۱۴ بار دروازه ایران در جریان بازی باز شد و چهار گل هم در ضربات پنالتی از اندونزی دریافت شد؛ آماری که برای تیمی با جایگاه پنجم جهان، زنگ خطری جدی به حساب میآید.
فوتسال آسیا بدون تردید در مسیر پیشرفت قرار دارد، اما این واقعیت نمیتواند توجیهی برای ضعفهای تیم ملی باشد. ساختار دفاعی ناپایدار، آسیبپذیری جدی در ضدحملات و بازگشت کند بازیکنان از فاز هجومی به دفاع، بارها ایران را دچار مشکل کرد و در برخی بازیها هزینههای سنگینی به همراه داشت.
در فاز هجومی، تیم ملی خلق موقعیت را بهخوبی انجام میداد اما مشکل اصلی در استفاده از فرصتها بود. در دیدار فینال، موقعیتهای متعددی شکل گرفت که میتوانست سرنوشت بازی را پیش از پنالتیها مشخص کند، اما ضعف در ضربه نهایی باعث شد کار به لحظات پر ریسک کشیده شود؛ مسئلهای که نمیتوان از کنار آن ساده عبور کرد.
در کنار این ضعفها، حفظ توپ، جابهجایی بازیکنان و گلزنی از روی ضربات ایستگاهی از نقاط قوت ایران در این تورنمنت بود. با این حال، از تیمی که سالها قدرت اول فوتسال آسیا بوده، انتظار میرفت مسیر قهرمانی با اقتدار بیشتری طی شود، نه با اضطراب و اتکا به پنالتی.
اینکه فوتسال آسیا در حال پیشرفت است، واقعیتی انکارناپذیر است، اما اگر رقبا یک یا دو پله جلو میآیند، ایران باید چند برابر این مسیر را طی کند. حفظ فاصله با رقبا نیازمند برنامهریزی، چشمانداز مشخص و حمایت ساختاری از فوتسال است؛ موضوعی که اگر به تعویق بیفتد، آیندهای مشابه آنچه فوتبال ایران در آسیا تجربه کرده، دور از ذهن نخواهد بود.
