فیلمهای جشنواره فجر امسال کیفیت لازم را ندارند – به جز یک مورد
یك منتقد سینما، با اشاره به وضعیت آثار اكران شده در جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر، اظهار داشت: به غیر از یك مورد، سایر آثار استاندارد كیفی لازم را ندارند.
محمد عرفان صدیقیان منتقد سینما در مصاحبه با برنامه «سینما گفتوگو»، ضمن بررسی آثار نمایش داده شده در سومین روز جشنواره فیلم فجر، گفت: اگر بخواهم كیفیت امسال را با سالهای قبل مقایسه كنم، نكته جالب توجه این است كه به غیر از یك مورد، باقی آثار استاندارد كیفی را نداشتند. فیلم «غبار میمون» به كارگردانی آرش معیریان با وجود اینكه مصالح جذابی و حداكثر امكانات را در اختیار داشت، از نظر كیفی در حد فرودگاه است و اگر موضوع امنیتی نداشت، اصلا امكان ورود به چنین جشنواره حرفهایای را نداشت.
این منتقد سینما افزود: بسیار عجیب است كه برای یك فیلم تریلر سیاسی، كارگردانی مانند آقای معیریان كه سابقه ساخت كمدی و فیلم كودك را دارد، انتخاب شده است. این اتفاق یادآور دهه شصت و «سینمای گلخانهای» است كه مدیران بدون در نظر گرفتن تخصص كارگردان، سفارش ساخت فیلم در ژانرهای خاص مانند جنگ یا دفاع مقدس را میدهند كه نتیجه آن جز فیلمهای پارتیزانی و آثاری فاقد روحیه دفاع مقدس و فرهنگ ایرانی، چیز دیگری نیست.
صدیقیان در ادامه با اشاره به فیلم «قمارباز» به كارگردانی محسن بهاری، این اثر را تا این لحظه شایسته ذكر دانست و بیان كرد: فیلم «قمارباز» با توجه به اینكه اولین تجربه بلند این كارگردان است و در یك لوكیشن محدود فیلمبرداری شده، هم از نظر كارگردانی و هم دیالوگنویسی بسیار استاندارد است. نوع قاببندی در این فیلم اهداف معمایی را تقویت میكند و پرداخت آن به ماجرای هك كردن بانكها در جنگ دوازده روزه، نگاه سنجیده و جالبی بوده است.
وی در خصوص فیلم «خیابان جمهوری» ساخته منوچهر هادی نیز اظهار داشت: این فیلم شروع خوبی دارد و تا نیمه قصه درست پیش میرود، اما مشكل بزرگ آن خردهپیرنگهای بسیار است كه كاراكتر را به دنبال خود میكشد. در حالی كه در یك فیلم كاراكترمحور، شخصیت اصلی باید با كنش خود حوادث را رقم بزند، اما در این فیلم موقعیتها و خردهپیرنگها فراوان هستند و به درام صدمه زدهاند.
این منتقد سینما در بخش پایانی صحبتهای خود با رادیو گفتوگو، به فیلم «نیمشب» ساخته محمدحسین مهدویان پرداخت و گفت: آقای مهدویان در كارگردانی جایگاه تثبیت شدهای دارند، اما این فیلم دچار اختلال دراماتیك است. در این اثر وقایع هستند كه شخصیتها را درگیر میكنند و شاید بدون پیوند نزدیك، آنها را به دنبال خود میكشانند. متاسفانه شاهد صحنههای زائدی مانند مصرف مواد و مشروب هستیم كه حذف آنها آسیبی به داستان نمیزند و این سكانسها در روایت روایت داستان نقشی ندارند.
