تفصیل روز – هرگاه سودایِ وصال یار روزی تو گردد و چشم جان به جمالِ دلرُبای مولایِ مردان علی(ع) باز بشود، فرق نمی‌کند با پای تن باشد یابر بالِ ملائک، با چشم سرگنبدِ طلایی حسین.ع. را ببینی یا چشمِ دل ، با برگِ سفیدطواف کنید یا جامه سُرخ ،مهم لحظه دیدار است هرچند با۴۷ سال تأخیر و انتظارِ همراه با کوچکترین شهیدمنزل در یک مباهله خونین .
اولین عمودعشق و راهنمای روح در ابتدای بزرگراه نجف اشرف برای آشنا ترین زائرِ ملکوتی بسیار زیباو دل انگیز است . ” آقای شهیدایران ” نیم قرن مبارزه ،۴۷ سال مجاهده ،۳۷سال مقاتله با ظالم و اینک یک آسمان مباهلهِ سُرخ با اهل بیت درحرمِ یارو تقدیم تن های بی سر و بدن‌های بی دست به اربابِ ادب و علمدارکربلا. کاروان شهیدانِ ایران همراه با امیرِ علمدار جبهه مقاومت پس از طی یکهزار و چهارصدو پنجاه و دومین عمودِ انتظاردر مقابل حرم سبز قمربنی هاشم (ع) توقف ورسم تولا و توکل و تضرع و تبرک و تقرب را بجا می‌آورد.
با حرکت قافله، پای دل دردنیای هزار رنگ امام عصر.عج.آرام می‌گیرد و زبانِ نورافشان ، قصه قافله را آغاز می‌کند مسیر مهربانیِ حرم تاحرمِ پیشوای شهید ایران با اهل کسا ء خود آغاز می‌شود. آیت آسمانیِ خدا ، آن زائرِ آل محمد.ص. با زمزم چشم ،هزار قافله قدسی را به نظاره می‌نشیند، دست، هفت آسمان عرش را به فرش فرا می‌خواندو ندایی ملکوتی که صدسال نوری را می‌نوردد و گوشِ سر نیز ترجمان سمفونی صحرای محشر می‌شود. سیدی در هاله ای سبز ،مهی سُرخ و پرچم انتقام دردست ، سوار بر امواج خون ،درقامت شهیدی که به زیارت شهیددیگری آمده است تا بگوید: از ازل درطلب چشم ترم گفت حسین – هرکجا بال زدم ، بال و پرم گفت حسین. مادرم دادبه من شیرِ محبت ، اما – من حسینی شدم ازبس پدرم گفت حسین.
بحکم تقدیرو قرعه سرنوشت ، او درطریق علی.ع.و طهارت حسین(ع) و کهکشان کلام امام محمدباقر(ع) افق افکاررهروان کوی دوست را تسخیر نمود تا شمیم شفابخش هزارحج مقبول، اجرهزار شهید راه خدا، هزار روزه کامل و آزادی هزار بنده خدا را به خاطر زیارت قبر سرورِآزادگان عالم .ع . جسم وجانش را معطر، روحشان را منور و طایران معصومش را نیز درآسمان امید متنعم کند. آن زائر ملکوتی درجاده جوانمردیِ نجف اشرف تا کربلای پربلا، اعجاز اخلاقیت و اوج انسانیت فرشتگان خدا را به تماشا فراخواندو باران برکت و صله سخاوتِ کریم کردگار را نیز بر زمین و زمان جاری نمود. مظلومیت “کسا پو شانِ آلِ علی” بادست آسمانگیر و چشمِ خدابین دروادی بی‌نهایت خالق حکیم در و جود بندگانش تجلی یافته وبه نام علی(ع) و احترام ذریه پاکش فضای تهران و قم و مشهد و نجف و کربلارا نیز مصفا می‌کند.
ارادت و اعجاز اهل بیت عصمت و طهارت(ع) همه را به نکویی و نجابت وآرامش و امنیت تبدیل کرده است. تعهدِ تمدن ساز’ آقای شهید ما’ وزیارت زندگی بخش حرمِ دومین امام شیعیان عالم فاصله نجف تا کربلا را به نایره ای نزدیک، جاده ای جذاب و جلوه ای جهان شمول مبدل و یک دنیا دوستی و دادخواهی را دراین مسیرمبارک ایجاد کرده و داد و دهش و برازندگی را به اوج رسانیده و همه کس از همه جای جهان به دور از رنگ ورخسار،مذهب و ملیت، دار و ندارِ خود را در طبق اخلاص گذاشته و فروتنانه تقدیم آرزومندان وصال پرخصال فرزند زهرا .س.می‌کنند. وقتی دیدار بذر عشق بپاشد ، ملاقات محبت می آورد واز قُرب مادی ، برات معنوی حاصل می‌گردد، شامه حقیقت در جمال فضیلت رُخ نموده و اقلیم عشقِ محبوب به ثمر نشسته و کجاوه اهل بیت ” سیدعلی خامنه ای ره ” به نجف می‌رسد و درکربلا اتراق می‌کند تا مصیبتش را باخاندانِ عصمت و طهارت بازگو کند.
شاید بهانه تشرف” آقای شهیدِ ما “به عتبات عالیات این بوده است که قبل از امام رضا.ع .به امام علی .ع . و ارباب بی کفنِ زهرای اطهر.س .گزارش دهدکه : یا حسین.ع. !یزیدیانِ زمان در تداوم قیام سرخ تو و جدمظلو متان ؛ در ماه خدا ، بالب تشنه و بازبان روزه مراکشتند، عبا و قبا و عَلَم و انگشتر و عمامه ام را به تاراج دادند ، خیامم به آتش کشیده شد، به خاندانم جسارت کردند، کودکانم راسربریدند . سرداران سپاهم را شهیدکردند. سربازانم را در دنای غربت طعمه آب و آتش کردند ، دخترانِ معصومِ مینابم را قتل عام کردند ،یارانِ غارم را بی‌گناه به شهادت رسانیدند، اندیشمندان و دانایان همراهم را به خاک وخون کشیدند و اقشار عادی و بندگان خدارا نیز بدون هیچ عذرو تقصیری به قعر زمین فرستادند ، مساجد و منابر و مراکز دینی ام را تخریب و تحریق نموده و بیمارستان‌های سرزمینم را باتفاق بیماران و مجروحان نیز به تلی از خاک تبدیل کردند. اینک : با تنی سوخته ، استخوانی مجروح ، محاسنی باخضاب خون ، چشم خیس و گامی استوار و اشک آمیخته باغرور، عرضه میداریم که خدایا ! (ما رأیت الا جمیلا) یادش بخیر ، راهش مستدام و مزارش منوّرباد
