تفصیل روز – این روزها عده‌ای با لحنی دلسوزانه می‌پرسند: «چرا از پاسخ به دشمن دفاع می‌کنید؟ مگر جنگ چه سودی دارد؟» پاسخ این سؤال، یک جمله بیشتر نیست: هیچ‌کس از «جنگ» دفاع نمی‌کند؛ ما از حق «دفاع از وطن» دفاع می‌کنیم.
جنگ را کسی آغاز می‌کند که به خاک، جان و امنیت یک ملت تعرض می‌کند؛ نه مردمی که برای حفظ خانه و سرزمینشان می‌ایستند. اگر روزی دشمن درِ خانه شما را بشکند، آیا دفاع از خانواده‌تان جنگ‌طلبی است یا وظیفه؟
واقعیت این است که ایران، پیش از آنکه زبان قدرت را به کار بگیرد، بارها زبان گفت‌وگو را آزموده است. سال‌ها مذاکره کرد، توافق امضا شد و فرصت‌های فراوانی برای کاهش تنش فراهم آمد. اما آیا نتیجه آن، امنیت بیشتر بود؟ یا توافقات پاره و تحریم‌های سنگین‌تر، ترور، خرابکاری و تهدیدهای مداوم نصیبمان شد؟ آیا در یک سال اخیر سه جنگ در حین مذاکره و توافق نامه به ما تحمیل نشد؟
تاریخ یک درس روشن دارد: وقتی متجاوز مطمئن شود هزینه‌ای نمی‌پردازد، تجاوز را متوقف نمی‌کند؛ آن را تکرار می‌کند.
ملت‌هایی که از حق دفاع خود دست کشیدند، به صلح نرسیدند؛ بلکه هر روز بخشی از امنیت، عزت و حتی سرزمین خود را از دست دادند. صلح، با ضعف به دست نمی‌آید؛ صلح، محصول بازدارندگی است.
در این میان نکته عجیب، استاندارد دوگانه‌ای است که این روزها می‌بینیم. اگر کشوری مانند اوکراین در برابر حمله از خود دفاع کند، آن را «حق مشروع» می‌دانند؛ اما وقتی ایران از همین حق سخن می‌گوید، ناگهان واژه «جنگ‌طلبی» بر سر زبان‌ها می‌افتد. مگر حق دفاع، وابسته به نام کشورهاست؟
باید مراقب باشیم که ناخواسته جای قربانی و متجاوز را عوض نکنیم. خطرناک‌ترین اتفاق برای هر ملت، نه حمله دشمن، بلکه روزی است که خودش باور کند دفاع از وطن، کاری ناپسند است. آن روز، دشمن پیش از آنکه مرزها را فتح کند، ذهن‌ها را فتح کرده است.
هیچ ایرانیِ عاقلی آرزوی جنگ ندارد؛ اما هیچ ایرانیِ باوجدانی هم نمی‌تواند از مردم بخواهد در برابر تجاوز، فقط سکوت کنند و امیدوار باشند که دشمن دلش به رحم بیاید. تاریخ نشان داده است که متجاوز با سکوت، مهربان نمی‌شود؛ جسورتر می‌شود.
دفاع از وطن، انتخاب میان جنگ و صلح نیست؛ انتخاب میان ایستادگی یا تسلیم است. ملتی که از حق دفاع خود شرمنده شود، دیر یا زود باید هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر از جنگ بپردازد؛ هزینه از دست دادن امنیت، استقلال و آینده.
بیایید مفاهیم را وارونه نکنیم. جنگ‌طلب، کسی است که حمله می‌کند؛ مدافع، کسی است که اجازه نمی‌دهد وطنش بی‌دفاع بماند. این حقیقت را اگر امروز فراموش کنیم، شاید فردا فرصت یادآوری آن را نداشته باشیم.
